حداکثر فشار برای یک دمنده چقدر است؟ درک رتبه بندی فشار بر اساس نوع

حداکثر فشار برای یک دمنده چقدر است؟ ساده به نظر می رسد - اما بسته به اینکه کدام فناوری دمنده را ارزیابی می کنید، پاسخ کاملاً تغییر می کند.

دمنده های احیا کننده (دمنده های کانال جانبی) محدوده فشار بین فن های سانتریفیوژ و ماشین های جابجایی مثبت را اشغال می کنند. واحدهای تک مرحله ای 250-350 mbar (25-35 کیلو پاسکال، 3.6-5.0 psi) ارائه می کنند، که اکثر کاربردهای رایج - هوادهی آبزی پروری، بلند کردن خلاء، و انتقال پنوماتیک سبک را پوشش می دهند. واحدهای دو مرحله‌ای تا 450–600 میلی‌بار (45–60 کیلو پاسکال، 6.5–8.7 psi) افزایش می‌یابند تا کارهایی با فشار بالاتر مانند هوادهی فاضلاب عمیق در مخزن انجام شود.

دمنده های جابجایی مثبت (ریشه ها) به خوبی فراتر از محدودیت های احیا کننده فشار می آورند. یک دمنده استاندارد دو-لوبی یا سه لوبی-روتز 0.4 تا 1.0 بار (40 تا 100 کیلو پاسکال) در پیکربندی تک مرحله ای- ارائه می کند. با این حال، این فشار با عوارضی- همراه است: سر و صدای بیشتر، نیازهای روانکاری روغن، و جریان خروجی ضربان دار.

در انتهای دیگر طیف، دمنده های گریز از مرکز و فن ها حجم هوای زیادی تولید می کنند اما در فشار نسبتاً پایین - معمولاً 50-150 میلی بار (5-15 کیلو پاسکال) تولید می کنند. آنها برای کاربردهایی که نیاز به فشار هوا از طریق مقاومت قابل توجه دارند، مانند پخش کننده های هوادهی زیر آب یا خطوط انتقال پودر، مناسب نیستند.

اینجاست که خریداران با مشکل مواجه می شوند. "حداکثر فشار" چاپ شده بر روی برگه داده دمنده، اوج مطلقی است که دستگاه می تواند به صورت لحظه ای به آن دست یابد - نه یک نقطه کار مداوم ایمن. کارکردن هر دمنده با 100% حداکثر نامی خود باعث ایجاد گرمای بیش از حد (140-180 درجه)، جریان بیش از حد موتور و سایش شتاب یاتاقان می شود.

محدوده عملکرد مداوم ایمن 60 تا 80 درصد حداکثر نامی است. اگر یک دمنده احیاکننده تک مرحله ای حداکثر 300 میلی بار است، سیستم خود را طوری طراحی کنید که 180 تا 240 میلی بار کار کند. رتبه بندی فشار مناسب بالاترین عددی نیست که می توانید پیدا کنید - آن چیزی است که برنامه شما واقعاً می خواهد، با 20 تا 40 درصد فضای سر برای عملکرد مداوم ایمن.